Çocukluğumdan beri hep kendine yeten bir birey oldum kimseye ihtiyacım olmazdı ,oyunlarımda bir kardeşim olsun yeterdi bana .....o benım köpeğimde olurdu,kardeşimde,öğrencimde,çocuğumda....Nitekim çocukluk anılarım sadece kardeşim üzerine,genç kızlık anılarımsa en yakın arkadaşım üzerine oldu..
Hiç öyle bin parçaya bölünmedim ,farklı isteklerim arayışlarım olmadı hiç...ya okulum ya işim vardı hayatımda dedim ya kendime yettim hep hayat boyunca...enazından yaşadığım bu yaşa yaşlanacağım geleceğe dair:)
Fakat ilginç olan şey içimde bir can taşırken yanı vazgeçilmeyecek ölümüne bir kankam varken nasılda birilerinden birşeyler umardı ki benim gibi bir insan şaşılacak şey doğrusu...
Nedir bu beklenti neyin beklentisi artık yeteri kadar yetemıyor muydum ki kendime ?
Neden çevremdeki herkes hemde herkesten ilgi beklıyordum birileri benı arasın,sorsun benım yerime birşeyler düşünsün ,yemek yapsın ,aç mısın diye sorsun :) TEBRİK ETSİN ,ENDİŞELENSİN.......
Demek ki hiç bir koşulda kızmayan ,kırılmayan,affeden ben de değişebiliyormuşum,hayatın odak noktasına kendimi koyabiliyor muşum(daha doğrusu kızımı)
Artık birşeyler daha net kim dostum kim değil,kim benı düşündü kim düşünmedi seçebiliyorum.Bunu bana kazandırdığın için teşekkür ederim bebeğim...
Sırtımdaki yükleri teker teker attım,onun yerıne karnıma takviye yaptım enazından içimde tutmaktansa bebeğime fayda sağladım...
Yeter ki sen mutlu ol ben hayatımızdaki bütün gereksizlikleri fazlalıkları teker teker atarım meleğim.....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder