vakit çok ama bana yok........

Kızım doğduğundan beri ne ev ne iş
hiçbirşey için ayıracak ne vaktim ne de güçüm kalmadı.....

aslında evde oldugum zamanlar eskisinden daha çok olduğundan daha çok vaktim
varmış gibi hissetsemde aslında hiç ama hiç vaktim yok kendime ayıracak....
çocukları bir kaç yaşlarına basmış arkadaşlarım bu yazıma aaaaa çok erken deselerde
herkes yaşamadı mı yaşadı bugünleri :)

kendi başıma sokağa çıkmak enazından markete gitmek
karda saatlerce yürümek
aralarında ara vermeden
duş almak,
diş fırçalamak,
saçlarıma bakım yapmak uzun uzun saçlarımı taramak
yürümek
boş boş vitrinlere bakmak
burnun kızarana kadar üşümek

yaaaa ben bütün bu saçmasapanlıkları özledim
her ne kadar bebeğimin bir gülüşünü dünyalara değişmesemde

elo tam tamına dört aylık oldu
günde bir kitap bitiren ben 4 aydır bir kitabı ortalayamadım bile :)
evde duramadığımız için sürekli dışarılarda vakit harcıyoruz.....
olmayan vakitlerimizi dışarılarda tüketiyoruz bende tükeniyorum :)
sabah nezaman oldu akşam nasıl oluyor ben anlamıyorum
demen o ki kimse bana darılmasın kırılmasın
bizi aramadın bizimle ilgilenmedin diye
evde olduğum zamanlarda da elis ya kucağımda ya da mememde........

vakit çokkk ama bana yok :)
bütün günlerim gecelerim yavrucağımın

Komalardayız....

Bebek sahibi olmak  heyecan verıcı bir serüven....

başladıgı günden beri her gün daha heyecanlı daha zor daha keyifli daha uykusuz daha aç :)
hiçbir sevgi bu kadar koşulsuz bu kadar artarak çoğalamaz...

ama ne varki zor zor ve çok zor
sorumluluğu hiç bitmeyen mesai saatleri olmayan istifa edemeyeceğin bir iş :)
neyazıkki herşey istediğin gibi olmuyor helede benım ki gibi mememanya bir kızın varsa
uykuda uyanıkken sürekli emmek isterse birde komaya girerse işin çok zor...

gece 3 -5 nöbetleri gibi saatli komalarımız var bizim
ağlama komaları
hiçbirşeyle avutamadıgım susturamadıgım uyku komaları

emmek istemediği
uyumak istemediği
susmak istemediği

elo komalarda ben komalarda

nasıl susar nasıl avunur bilinmez  ama
bildiğim tek şey var oda o  okadar ağlarken benim de içimin paramparça oldugu

heyyy kardan adam yapalım mı?

Kışın ilk karı yağdı
mevsim olarak en sevdiğim yaz olmasına ragmen ben bir kış çocuğuyum....

kış ayınında en sevdiğim kısmı lapa lapa yağan kar...
karda yürümek onu seyretmek...
malesef elo yüzünden bütün bunları bu sene yapamadım...

yapabildiğim en iyi şey o kucağımdayken camdan ciğere bakan kediler gibi dışarı bakmak oldu
aaa birde sonsuz hayaller kurabildim ne de olsa bunu yapacak çok vaktim vardı...

elis birgun yürüyecek
yıne kar yağacak
bu sefer biz kardan adam yapıp
karda yürüyüş yapabileceğizz...


hatta halasını arayıp heyyyy kardan adam yapalım mı diyecek :)

komşum bana ben komşuma....

Malum evlendim Kurt'köy e gelin geldim....
adı itibarı ile ne kadar itici oldugunu tahmin edebiliyorum

ziraa gediğim zamanda bana aynı etkiyi yaratmıştı.....
yıllar geçti alıştım ya da alışmaya alıştım :)

öyle gezmek eğlenmek yürümek için çok fazla alternatifimiz yok malesef
bunun içinde burada en önemli olan şey dostluk komşuluk....
her ne kadar komşuluktan yüzüm gülmesede yan komşum dışında :)
bir de dükkan komşum beni buralara bağladı....
bunca yıl tek başıma yaptığım ertesi gün planlarımı artık iki hatta dört kişilik yapar olduk :)

ya bende ya ondayız....
uzaktan uzağa evden eve komşuculuk
ayrı gayrı ne kahvaltı ne de kahve içebiliyoruz:)

eee ne de olsa burda tel eğlencemiz birbirimiziz :)