Canım ne istese ya da aklımdan ne geçse önüme gelıyor,
sanki biri beni dinlıyor ya da diyorlar ya
dilek kapın açık :) bu kapı hep mi açık yahuuu
son zamanlarda kimseye bişi demez oldum ne de olsa hislerim duyuluyor
canım mantı istedi anneciğim ve ayfoş işbirliği ile yapılan mantıyı afiyetle yedikten sonra
akşam kayınvalidemlere gideceğim aklıma geldi....
ve aklımdan geçen ilk şey de ya oda mantı yaptıysa
ama ne alaka ki senede 1kaç kere mantı yapar oda bu gece olamaz ya :)
Eve girdiğimde karşılaştığım manzaraya hiç şaşırmadım ya da şaşkınlığıma alışkın oldum :)
kocaman tepsilerde mantılar aynı günde 2 kez aynı yemeği yemek nasıl olacaktı :)
olsun olsun siz hep pişirin ben yerim :)
Aç kediler gibi herkese bakar oldum beni yemeğe çağırsınlar ya da yokk pişirip getirsinler eğer getirmek zor gelirse benım evimde pişirsinler ne de olsa açım ve hiçbişey yapamıyorum....
Hamileliğimin son zamanlarında olmamdan kaynaklı en başlardan beri yapmadığım
ya da yapamadığım nazları şimdi mecburen yapar oldum....
Kolum kanadım kalkmaz oldu,başlarda yaşamadığım iştahsızlık,mide bulantısı ve bunalımı doğumuma gün sayarken yaşar oldum:(
Bildiğin açım ama ne kahvaltı hazırlıyor ne akşam yemeği yapıyorum,canımda istemıyor zaten mutfağa girmek eskisi gibi harikalar yaratmak tencereler dolusu pişirmek,taşırmak misafir ağırlamak,aç doyurmak .....
Eğilemiyor oturduğum yerden kalkamıyor,uzanamıyor doğrulamıyorum bundan ötürüde hamilelik depresyonu eşiğindeyim....çünkü ben kimseye ihtiyaç duymadan kendi işini hep kendi yapan biri olarak birilerini beklemek
yardım istemek zoruma gider oldu....
Herkesin hamileliğin en başlarında yaşadığı bu depresif durumları ben anormal olarak sonların da yaşamaktaydım doktorum bile son gittiğim kontrolde nedir senın bu endişeli halin diye sordu ....
bu kadar mı belliydi endişem korkularım,depresif durumum :)
onun gözüyle 8 aydır bütün olumsuzluklara rağmen hep güldün çok rahat ve mutluydun şimdi herşey yolundayken gün sayarken neydi bu korkun ?????
bütün bunlarda geçip gidecekti bu açlıkta bu depresif durumda hepsini yenecek üstesinden gelecektim...
yeniden mutfağa girip harikalar yaratıp kocamı da kendimide doyuracaktım.....
ama bu süreçte annelerime çookkk emek düşmekte ben bu bunalımdan çıkana kadar anne eli değmiş yemeklerinizin devamını beklıyorum pişirin pişirin gelin :) ya da bizi çağırınnnn
bir telefon kadar uzaktayız kızım kocam ve bennnnnn
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder